Agency

Praktijken koesteren hun eigen kracht, door aanwezig te maken wat hun beoefenaars aanzet tot denken, voelen en handelen. Agency, Agentschap in het Nederlands, een internationale non-profitorganisatie opgericht in 1992 met uitvalsbasis in Brussel, richt zich op de zorg voor praktijken voorbij hun singuliere bestaanswijzen. 

De ecologische crisis in de wereld heeft opnieuw de aandacht gevestigd op de ‘milieus’ waarvan we allemaal afhankelijk zijn. Elk milieu heeft ‘properties’ of eigenschappen. In een milieu wonen veronderstelt een wederzijdse aanpassing aan die eigenschappen. 

Deze wederkerigheid en onderlinge afhankelijkheid staan echter in contrast met de huidige wettelijke definitie van ‘property’ als exclusief bezit. De tragedie is dat sinds de moderne afbraak van de commons in de 15e eeuw deze twee noties van ‘property’, als het geheel van eigenschappen van een milieu enerzijds, en als exclusief eigendom anderzijds, steeds verder uit elkaar drijven. 

Ook voor kunstpraktijken is het verlies van gedeelde ‘milieus’ door mondiale eigendomsregimes alarmerend. Veel kunstenaars voelen zich ongemakkelijk bij de manier waarop het exclusieve concept van ‘bezit’ ingrijpt op hun praktijken en gaan op zoek naar alternatieven. 

Het koloniale concept van eigendom berust op de fundamentele aanname van de splitsing tussen cultuur en natuur, en bijgevolg, tussen uitdrukkingen en ideeën,  creaties en feiten, subjecten en objecten, mensen en niet-mensen, originaliteit en traditie, individuen en collectieven, geest en lichaam, enz.

Agentschap legt een groeiende lijst van ‘grensgevallen’ aan die zich verzetten tegen deze radicale splitsing van de classificatie van natuur en cultuur. Deze lijst is grotendeels ontleend aan juridische controverses en rechtszaken over eigendom vanaf het begin van de inlijving van de commons van de 15e eeuw tot nu, uit verschillende geografische gebieden van het globale kapitalisme.

Agentschap werkt de grensgevallen van deze lijst uit aan de hand van ‘assemblies’ of bijeenkomsten die verschillende formats zoals tentoonstelling, performance en publicatie kunnen combineren. Elke assembly speculeert over de manier waarop een singuliere praktijk binnen een breder ‘milieu’ resoneert en besteedt daarbij in het bijzonder aandacht aan de gevolgen van het exclusieve eigendomsbegrip en zijn apparaten voor dit milieu en zijn ecologie van praktijken.

Agency wil daarmee de notie van eigendom als wederkerig milieu herintroduceren ter verdediging van een politieke ecologie, die uitgaat van co-existentie en co-zijn als de habitat voor praktijken.

Sinds het overlijden van Kobe Matthys, oprichter van Agency, zet een collectief de praktijk van Agency voort.

Sinds het overlijden van Kobe Matthys, de oprichter van Agency, zet een collectief de praktijk van Agency voort.

Agency – Thing 001359 (Chico Mendez Mural Garden)

• Assembly op zondag 22 juni om 15u @ Veld & live op Radio Fantôme
• Veld

Naar aanleiding van The Woman Who Thought She Was a Planet roept Agency Thing 001359 (Chico Mendez Mural Garden) op om te getuigen.

Op 31 december 1997 werd de Chico Mendez Mural Garden, een gemeenschappelijke buurttuin in de Lower East Side in New York, verwoest onder druk van vastgoed dynamieken geïnitieerd door de burgemeester van New York, Rudolph Giuliani. Deze tuin was begin jaren ’90 door bewoners en kunstenaars aangelegd ter nagedachtenis aan de Braziliaanse eco-activist Chico Mendez die in 1988 door houtkappers werd vermoord.

De tuin vormde een soort ecosysteem waar de diversiteit van de planten in wisselwerking stond met de kunstwerken, voornamelijk muurschilderingen en een grote lineaire sculptuur die een lichaam voorstelt in een graffitistijl, gemaakt met de planten van het gebied. In een poging om de tuin te beschermen tegen vernietiging startte de gemeenschap een juridische procedure op met het argument dat het hele ecosysteem als een kunstwerk moest worden beschouwd.

In 2010 stelde Agncy al voor om Thing 001359 (Chico Mendez Mural Garden) als permanente tuin te presenteren op de plaats van het gerooide bos Lappersfort, gelegen ten zuiden van Brugge aan het kanaal naar Gent. Het voorstel was niet zozeer om een exacte reproductie te maken van de Chico Mendez tuin zoals deze “was op een bepaald bevroren moment in de tijd” maar meer om Ding 001359 te laten worden.

In Buda vertrekt Ding 001359 (Chico Mendez Mural Garden) van daar waar de tuin werd achtergelaten in New York. De plattegrond van het perceel van de verwoestte tuin wordt op een schaal van 1 op 1 op het Buda-veld gelegd, en biedt ruimte voor de ‘assembly’ die op 22 juni om 15 uur verschillende mensen zal verzamelen voor een fabulatie over en rond de controverse.

Gasten: Andreas De Boer (TBC), Sari Depreeuw, Wouter De Raeve, Lise Duclaux, Bram Van Cauwenberghe, Allan Wei
Moderatie: Christophe Meierhans
Scenografie: Wim Cuyvers
Onderzoek, voorbereiding, productie: Wim Cuyvers, Raphaël Pirenne, Jesse Van Winden, met de hulp van Katrien Reist en Julie Van Elslande en het curatorenteam van The Woman Who Thought She Was a Planet. De assembly werd gedeeltelijk ontwikkeld in het kader van de “Pilootprojecten nalatenschapen kunstenerfgoed” van de Vlaamse Gemeenschap. Agentschap krijgt daarbij steun van het CKV (Nele Luyts) en MHKA (Evi Bert), en werd eerder een workshop georganiseerd met mensen verbonden aan de école de recherche graphique (erg) en elders. Met dank aan Diego Thielemans, Alice Mahiant en Michael Murtaugh voor hun deelname.
Productie: Agency en Border Buda
Met de steun van Border Buda, Jubilee, de Vlaamse Overheid en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

Taal: Engels, Nederlands en Frans
Hou er rekening mee dat zelfs bij slechte weersomstandigheden de Assembly buiten zal plaatsvinden.

Het archief van de Mendez Mural Community Garden is hier toegankelijk: https://findingaids.library.nyu.edu/fales/mss_100

Agency – Cette parcelle n’est pas à vendre (2005-2006)

• Fobrux

In 2005 reisde een groep onderzoekers, met achtergronden in architectuur, urbanisme, theorie, beeldende kunst en ontwerp, samengebracht door Wim Cuyvers, naar Brazzaville en Kinshasa, twee steden in het Congo-gebied. Deze steden, die proberen te herstellen van oorlogsituaties, zijn elkaars spiegelbeeld: de Congorivier is de scheidingslijn tussen beide. Het doel van de reis was om Brazzaville en Kinshasa op een alternatieve manier in kaart te brengen.

De onderzoekers bestudeerden uiteenlopende onderwerpen: diamantenhandel, de aanwezigheid van de VN, de Congo-rivier, straatkinderen, advertenties voor mobiele telefonie, straathandel, rotondes, twisten over landeigendom, de openbare ruimte en de overblijfselen van koloniale huisvestingsprojecten. Deze verschijnselen werden ingezet als visuele indicatoren om de stedelijke omgeving te lezen en werden uiteindelijk in talloze kaarten vertaald. De groep beschouwt Brazzaville en Kinshasa als één stad: Brakin. Brakin : Brazzaville – Kinshasa : Visualiser le visible is tevens de naam van het boek dat in 2006 verscheen. 

Als éen van de onderzoekers bestudeerde Agency de landeigendom van verschillende gebouwen waarop ‘cette parcelle n’est pas à vendre’ (of een variatie daarvan) op de façade was aangebracht. Agency fotografeerde per gebouw deze slogan, en bracht vervolgens de eigendomsituatie, het gebruik en de geldende juridische kaders in kaart. Voor The Woman Who Thought She Was a Planet wordt Agency’s bijdrage voor het boek herwerkt tot posters aangebracht op de façade van het Fobrux gebouw.